Συνέντευξη με τον Μπάμπη Μπίζα – Η ζωή και η φιλοσοφία του πιο πολυταξιδεμένου ανθρώπου στον κόσμο
Πόσα διαβατήρια χρειάζονται για να χωρέσουν ολόκληρο τον πλανήτη; Για τον Μπάμπη Μπίζα, η απάντηση είναι πενήντα δύο.
Ο Μπάμπης Μπίζας που το Βιβλίο Γκίνες τον ανακήρυξε το 2004 ως τον πιο πολυταξιδεμένο άνθρωπο στον κόσμο έχοντας πατήσει και στις 206 χώρες του πλανήτη δεν ξεκίνησε με κάποιο μεγαλεπήβολο σχέδιο.
Ξεκίνησε από τη «βαρετή», όπως τη χαρακτηρίζει, Άρτα, έχοντας ως μοναδικό εφόδιο το μεγαλύτερο δώρο που του έκαναν οι γονείς του, την απόλυτη ελευθερία.
Στην συνέντευξη που ακολουθεί ο Μπάμπης Μπίζας ξετυλίγει το νήμα μιας ζωής που μοιάζει με μυθιστόρημα. Από τα νεανικά του χρόνια, όταν χανόταν για μήνες στις εξωτικές διαδρομές μεταξύ Ινδίας και Κεϋλάνης μέχρι τη διεθνή αναγνώριση από το Ρεκόρ Γκίνες και την απόλυτη πρωτιά στην παγκόσμια πλατφόρμα The Best Travelled.
Για τον Μπάμπη Μπίζα, άλλωστε, η εξερεύνηση δεν υπήρξε ποτέ ένα κυνήγι για τίτλους και βραβεία, αλλά ο μοναδικός τρόπος που ξέρει να βιώνει την καθημερινότητά του.
Πώς ξεκινά η διαδρομή του πιο πολυταξιδεμένου ανθρώπου στον κόσμο;
Μεγάλωσα στην Άρτα, μια βαρετή πόλη όπου όλα εκεί ήταν πεπερασμένα. Ήμουν το τρίτο παιδί της οικογένειάς μου και μέχρι σήμερα θεωρώ ότι αυτό ήταν μεγάλη τύχη στην ζωή μου γιατί είχα μεγάλη ελευθερία από τους γονείς μου. Έκανα σπουδές στις Πολιτικές Επιστήμες και στις Σλαβικές γλώσσες. Η ελευθερία που μου παρείχε η οικογένειά μου είναι το μεγαλύτερο δώρο που δέχτηκα ποτέ γιατί διαμόρφωσε αυτό που είμαι σήμερα.
Πότε κάνατε τα πρώτα σας ταξίδια;
Ξεκίνησα να ταξιδεύω μόλις μπόρεσα να βγάλω διαβατήριο, ήμουν 22 ετών. Ήταν αμέσως μετά τη Χούντα και, μέχρι τότε όσοι δεν είχαν εκπληρώσει τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις δεν επιτρεπόταν να ταξιδέψουν στο εξωτερικό.
Θυμάμαι χαρακτηριστικά μια φορά έλειψα από το σπίτι μου πεντέμισι μήνες, οι γονείς μου άρχισαν να ανησυχούν για το πού βρίσκομαι. Ήμουν κάπου μεταξύ Ινδίας και Κεϋλάνης. Κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα.
Το όνομά σας γράφτηκε στο Βιβλίο Ρεκόρ Γκίνες. Ήταν ένας αυτοσκοπός για εσάς;
Το βιβλίο Γκίνες δεν ήταν στόχος, ήταν απλώς μια γενική αναγνώριση. Η πραγματική καταξίωση είναι η καθημερινότητα γύρω σου. Κάποια στιγμή, οι φίλοι μου μού είπαν: «Εσύ πλέον έχεις πάει παντού. Γιατί δεν κάνεις μια αίτηση να μπεις στο Γκίνες;».
Έκανα λοιπόν την αίτηση και στην έκδοση του 2004 το όνομά μου ήταν μέσα. Ήμουν ο μόνος άνθρωπος που είχε ταξιδέψει και στις 194 τότε χώρες του κόσμου. Σήμερα οι χώρες είναι 195, καθώς το Νότιο Σουδάν προστέθηκε αργότερα. Πλέον, το όνομά μου φιγουράρει πρώτο στο ηλεκτρονικό παγκόσμιο κλαμπ The Best Travelled.
Πώς έχει αλλάξει η προσέγγιση του κόσμου απέναντι στο ταξίδι σήμερα;
Η ταξιδιωτική προσέγγιση των ανθρώπων έχει μεταβληθεί ριζικά. Εγώ πια ταξιδεύω για να βιώσω κάτι πολύ πιο ειδικό. Ζω αυτό που ονομάζω «την άλλη όψη των ταξιδιών».
Ο κόσμος πλέον πάει για να δει συγκεκριμένα μνημεία, ιδιαίτερα φυσικά τοπία και τοποθεσίες που παλαιότερα δεν περιλαμβάνονταν καν στις κλασικές τουριστικές διαδρομές.
Ο ταξιδιώτης μπαίνει σε μια άλλη σφαίρα. Το βλέπω ξεκάθαρα πλέον αυτό και στα γκρουπ που συνοδεύω ως ξεναγός.
Υπάρχει κάποιο μέρος στο οποίο δεν θα επιστρέφατε ποτέ;
Δεν υπάρχει χώρα στην οποία δεν θα ξαναπήγαινα. Οι πολυταξιδιώτες σαν εμένα δεν έχουν τέτοια στεγανά. Πάμε παντού, ξανά και ξανά! Ούτε βαρετά κράτη υπάρχουν στον χάρτη. Υπάρχουν απλώς περισσότερο ή λιγότερο ενδιαφέροντα.
Καμαρώνω και είμαι περήφανος όταν λέω στο εξωτερικό ότι είμαι Έλληνας. Η Ελλάδα είναι η χώρα μου, έχω πάντα αφετηρία και επιστροφή ελληνική.
Αν έπρεπε να ξεχωρίσετε μία μόνο εμπειρία από τα χιλιάδες χιλιόμετρα που έχετε διανύσει, ποια θα ήταν αυτή;
Το ταξίδι που θα μου μείνει για πάντα αξέχαστο ήταν στην Ακτή των Ιχθυοφάγων. Ακολούθησα τα χνάρια της ιστορικής πορείας του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Ακολούθησα βήμα-βήμα, με απόλυτη ακρίβεια, όλη τη διαδρομή. Ήταν ένα ταξίδι που αποτυπώθηκε βαθιά μέσα στην καρδιά μου.
Υπάρχει κάποιο τοπίο στον κόσμο που σας εντυπωσίασε με την ομορφιά του;
Το ταξίδι που με έκανε να νιώσω το απόλυτο δέος ήταν στην Ανταρκτική. Εκστασιάστηκα. Η Ανταρκτική έχει κάτι το θεϊκό, το εξώκοσμο. Ο μαγνητισμός του τοπίου, η δύναμη του απόλυτου λευκού, οι επιβλητικοί παγωμένοι όγκοι. Είναι κάτι που δεν περιγράφεται εύκολα με λέξεις.
Σε ποιο μέρος του πλανήτη συναντήσατε τους πιο ευτυχισμένος ανθρώπους;
Με εντυπωσίασαν οι άνθρωποι του νησιού Σαο Τομέ στον Κόλπο της Γουινέας. Είναι μια μικρή νησιωτική χώρα στην Αφρική, που το χαμόγελο δεν λείπει ποτέ από τα χείλη τους. Στην ίδια κατηγορία μπορείς να βρεις κι άλλους λαούς, που με τα δυτικά κριτήρια είναι φτωχοί αλλά λάμπουν από ευτυχία.
Πού έχετε συναντήσει τους πιο φιλόξενους ανθρώπους;
Οι Γεωργιανοί είναι ο πιο φιλόξενος λαός που συνάντησα. Μπορεί να φύγουν από το σπίτι τους προκειμένου να στο παραχωρήσουν για να σε φιλοξενήσουν. Δεν μπορώ να το ξεχάσω.
Έχοντας γυρίσει κάθε γωνιά του πλανήτη, πού θα λέγατε ότι συναντήσατε τις πιο όμορφες γυναίκες;
Οι πιο όμορφες γυναίκες είναι οι Σομαλές. Έχουν αφρικανικά κορμιά και αραβικά χαρακτηριστικά. Ακόμα και στο τελευταίο επαρχιακό παζάρι να πας, αυτή η γυναίκα που πουλάει τρόφιμα στον πάγκο, είναι πανέμορφη. Αντίστοιχα από τις Ινδοευρωπαϊκές χώρες , θα ξεχώριζα τις Νορβηγίδες.
Μετά από τόσα χρόνια στους δρόμους, πώς καταφέρνετε να φτιάξετε βαλίτσα για προορισμούς τόσο διαφορετικούς μεταξύ τους;
Πλέον ταξιδεύω πολύ ελαφριά. Με τα χρόνια έχω καταλάβει ακριβώς τι είναι απαραίτητο και τι όχι. Εφαρμόζω τον λεγόμενο κώδικα «1-2-3», ένα ζευγάρι παπούτσια, δύο παντελόνια, τρία εσώρουχα. Αυτά είναι όλα κι όλα όσα χρειάζεσαι για να ταξιδεύεις με απόλυτη άνεση οπουδήποτε.
Τι είναι αυτό που δεν κάνετε ποτέ στα ταξίδια σας;
Υποφέρω στα all inclusive ξενοδοχεία και βαριέμαι οικτρά τις συμβατικές διακοπές που περιλαμβάνουν πλατσούρισμα και ηλιοθεραπεία. Χρειάζομαι δράση, να κυνηγάω θαλασσοπούλια και χαμαιλέοντες! Αν δεν βγεις στο δρόμο να συναντήσεις πραγματικούς ανθρώπους και να κάνεις χειραψία μαζί τους, τι νόημα έχει ο προορισμός;
Ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματά σας είναι ότι καταφέρατε να πατήσετε και στα δύο «άκρα» του πλανήτη…
Ναι, έχω επισκεφτεί τόσο τον Βόρειο όσο και τον Νότιο Πόλο της Γης. Μέσα από αυτά τα ταξίδια, ανακηρύχθηκα ο πρώτος Έλληνας που κατόρθωσε ποτέ να πατήσει και στους δύο Πόλους.
Έχετε νιώσει φόβο σε κάποιο ταξίδι σας;
Ο πραγματικός ταξιδιώτης δεν πάει κάπου για να γίνει ήρωας ή για να πεθάνει, πάει για να γνωρίσει τον κόσμο και να επιστρέψει σώος.
Όταν κινείσαι σε εμπόλεμες ζώνες όπως το Αφγανιστάν ή η Σομαλία, ο κίνδυνος υπάρχει όταν όμως σέβεσαι τους ντόπιους, τους θεσμούς και τις τοπικές παραδόσεις, ακόμη και στις πιο δύσκολες περιοχές, δεν θα αντιμετωπίσεις πρόβλημα.
Είναι αλήθεια ότι βρεθήκατε κρατούμενος σε φυλακή στη Λιβύη;
Ναι, βρέθηκα κρατούμενος σε φυλακή στη Βεγγάζη της Λιβύης και είναι μία από τις πιο έντονες περιπέτειες που έχω ζήσει. Ο λόγος ήταν γραφειοκρατικός, καθώς με υποπτεύθηκαν για κατασκοπεία επειδή βρέθηκα σε μια ευαίσθητη περιοχή χωρίς την κατάλληλη άδεια. Ακόμα και τότε, όμως, δεν ένιωσα ότι απειλείται η ζωή μου, το αντιμετώπισα με ψυχραιμία και ως άλλη μια δυνατή ιστορία που είχα να διηγηθώ επιστρέφοντας στην Ελλάδα.
Η Πηνελόπη, η σύζυγός του, είναι ο έρωτας της ζωής του. Πίσω από έναν άντρα που λείπει 300 μέρες τον χρόνο σε κάθε γωνιά του πλανήτη, υπάρχει μια γυναίκα που τον περιμένει.
Ποιο είναι το μυστικό του γάμου σας;
Συνολικά με την Πηνελόπη είμαστε μαζί 44 χρόνια. Ουσιαστικά όμως, αν τη ρωτήσεις, θα σου πει με παράπονο και χιούμορ πως είμαστε μαζί μόλις 3 με 4 χρόνια, αφού εγώ λείπω συνεχώς στα ταξίδια μου. Παντρευτήκαμε αμέσως, μέσα σε μόλις 40 ημέρες από τη γνωριμία μας. Το μυστικό του επιτυχημένου γάμου μας είναι ότι λείπω 300 μέρες τον χρόνο. Έτσι, δεν προλαβαίνουμε ποτέ να μαλώσουμε.
Πώς καταφέρνετε να ισορροπήσετε μια οικογένεια με αυτούς τους ρυθμούς ζωής;
Είμαστε μια διαφορετική αλλά βαθιά αγαπημένη οικογένεια, που βασίζεται στον απόλυτο σεβασμό του ενός προς τον άλλον. Παιδιά δεν κάναμε ποτέ, γιατί εγώ ταξιδεύω συνέχεια. Δεν μπορείς να φέρεις παιδιά στον κόσμο αν η ζωή σου είναι δομημένη με αυτόν τον τρόπο.
Η Πηνελόπη ήταν Καθηγήτρια-Επίκουρος της Ιατρικής στην έδρα της Παθολογικής Ανατομίας στο Πανεπιστήμιο. Τώρα πλέον έχει βγει στη σύνταξη, αλλά ήταν και εκείνη ολοκληρωτικά ταγμένη στην επιστήμη της, όπως εγώ στα ταξίδια. Αυτή η αμοιβαία κατανόηση για το πάθος του άλλου είναι που μας κράτησε δεμένους.
Τι είναι τελικά αυτό που μένει όταν τα φώτα του αεροπλάνου σβήνουν και επιστρέφετε στη βάση σας;
Το πιο σημαντικό κομμάτι των ταξιδιών είναι οι ανθρώπινες σχέσεις. Κι ας μην μιλάς την ίδια γλώσσα με τον άλλον. Αν χαθεί αυτό το κομμάτι, τότε χάνεται και η μισή γοητεία του ταξιδιού. Η ενσωμάτωση με τους ξένους, το να γίνεσαι ένα με την τοπική κοινωνία, σου δίνει ένα μοναδικό αίσθημα ευφορίας. Σε κάνει να νιώθεις, με τον πιο βαθύ τρόπο, μέρος του κόσμου εν γένει.
Ολοκληρώνοντας αυτή τη συναρπαστική συζήτηση, καταλαβαίνει κανείς ότι ο Μπάμπης Μπίζας δεν είναι απλώς ένας άνθρωπος που μέτρησε χώρες και χιλιόμετρα – είναι ένας συλλέκτης στιγμών, πολιτισμών και ανθρώπινων ιστοριών.
Σας ευχαριστώ θερμά για την συζήτηση και κυρίως, επειδή μέσα από τις ταξιδιωτικές σας εμπειρίες μας δείξατε ότι ολόκληρος ο πλανήτης μπορεί, τελικά, να γίνει μια μεγάλη γειτονιά.
